Kung Fu to osiąganie doskonałości w jakiejś dziedzinie na drodze długotrwałych ćwiczeń. Na zachodzie przyjęło się tym mianem określać chińskie sztuki walki. Tak rozumiane Kung Fu dzieli się na style zewnętrzne (Wai Chia) charakteryzujące się dynamicznymi, nieraz akrobatycznymi technikami oraz style wewnętrzne (Nei Chia) miękkie, bazujące na wykorzystaniu siły przeciwnika i kładące duży nacisk na pracę z CHI - energią wewnętrzną. Tai Chi Chuan jest stylem wewnętrznym, miękkim.

   Chi Kung to zespół ćwiczeń pomagających w generowaniu energii wewnętrznej i wzmagających jej cyrkulację. Celem uprawiania Chi Kung, może być poprawa zdrowia lub wspomaganie technik walki. Stąd tzw. bojowe i zdrowotne style Chi Kung. Istnieje także rozróżnienie na Chi Kung wewnętrzny i zewnętrzny. Tai Chi Chuan jest mieszanką obu stylów.

   Tai Chi Chuan jest w swej istocie sztuką walki. Co to oznacza? Sztuka walki nigdy nie jest tylko zbiorem technik pozwalających unieszkodliwić przeciwnika. To przede wszystkim umiejętność walki z najgroźniejszym wrogiem - z własną słabością, czy fizyczną, czy psychiczną. To dążenie do ideału praktyka Tai Chi Chuan - "łagodny z wyglądu, nieugięty w duchu" - tylko nie stoczona walka jest naprawdę wygrana.

   Po latach ćwiczeń adepci Tai Chi Chuan zapoznają się z zastosowaniami poszczególnych ruchów formy.

Można je ująć w trzy grupy:

- wytrącenia z równowagi

- Chin-Na (dźwignie, uciski na punkty wrażliwe)

- uderzenia i kopnięcia